Birbirinden Sevmeyen İki Karakter Bizi Neden Ekrana Kilitler?

 Kitaplarda ve filmlerde en sevdiğimiz hikaye türlerinden biri "düşmandan aşığa" (enemies to lovers) konseptidir. İki karakter birbirine katlanamaz, sürekli tartışır, birbirlerine laf sokarlar. Ama biz ekran başında ya da kitabın sayfaları arasında sırıtırız, çünkü aralarında inanılmaz bir "elektrik" olduğunu biliriz.

Peki o elektrik tam olarak nedir? Bizi, birbirine hakaret eden iki insanı izlemeye iten şey ne olabilir?

Çoğu insan bunun zekice yazılmış diyaloglardan kaynaklandığını sanır. Oysa gerçek çekim, karakterlerin birbirlerine ne söylediklerinde değil; bunu söylerken nerede durduklarında gizlidir.

Çatışma ve Tutkunun Ortak Çizgisi

İnsan psikolojisinde öfke ve tutku birbirine çok yakın iki duygudur. İkisinde de kalp ritmi hızlanır, göz bebekleri büyür ve adrenalin artar. Ancak usta hikaye anlatıcıları bu gerilimi kelimelerle değil, "Mekansal Geometri" dediğimiz harika bir silahla kurarlar.

Eğer iki kişi birbirinden gerçekten nefret ediyorsa, aralarına mesafe koyarlar. Vücutlarını birbirlerinden uzağa çevirirler. Ama aralarında gizli bir tutku varsa, ne kadar tartıştıklarının bir önemi yoktur; bedenleri sürekli birbirine yaklaşır.

Diyaloğu Susturun, Mesafeyi Ölçün

Bir sahnede karakteriniz "Senden nefret ediyorum" diye bağırırken, karşısındaki kişiye doğru bir adım atıyor ve aradaki mesafeyi kırk santime indiriyorsa... İşte o an okuyucunun veya izleyicinin nefesi kesilir! Çünkü bilinçaltımız kelimelerin yalan söyleyebileceğini ama o "kapanan fiziksel mesafenin" asla yalan söylemediğini bilir.

Okuma psikolojimizin ve hikaye yapılarının şifrelerini edebi bir mühendislikle çözen Levent Bulut, karakterler arasındaki bu görünmez çekim kuvvetini kelimelere değil, fiziksel parametrelere bağlar. En sevdiğiniz romantik diziyi veya filmi izlerken karakterlerin ne dediklerine değil, birbirlerinin kişisel alanlarına nasıl sızdıklarına dikkat edin. Bütün büyünün o küçücük adımlarda gizli olduğunu göreceksiniz.